مطالب دینی و اخلاقی
مسافر
درباره سایت
مطالب دینی و اخلاقی
آخرین مطالب
- سفارش امام رضا علیه السلام به نگاهداشت حقوق والدین
- خوابی عجیب از حرم امام رضا علیه السلام
- افتتاح سایت ضیاءالصالحین
- فروشگاه شارژ همراه بنیاد فرهنگی تربیتی ضیاءالصالحین
- احلی من العسل
- ربات سوگواره ضیاءالصالحین
- کانال رسمی بنیاد فرهنگی تربیتی ضیاءالصالحین در تلگرام
- نيرنگ بازي
- چيستي و درمان نفاق
- سیدحسن موسوی - آلودگی چشم
امکانات وب
1. آيت اللَّه سيدعلي قاضي رحمه الله، استاد عرفانِ بزرگاني همچون علامه طباطبايي و آيت الله بهجت(رض)، فرموده اند كه اگر من به جايي رسيده باشم از دو چيز است: "قرآن كريم و زيارت سيدالشهداءعليه السلام".(1)
بقیه در ادامه مطلب
1. آيت اللَّه سيدعلي قاضي رحمه الله، استاد عرفانِ بزرگاني همچون علامه طباطبايي و آيت الله بهجت(رض)، فرموده اند كه اگر من به جايي رسيده باشم از دو چيز است: "قرآن كريم و زيارت سيدالشهداءعليه السلام".(1)
2. طبق فتواي شماري از مراجع معظّم تقليد، تماس بدني با نام مبارك امام حسين عليه السلام و القاب او، مانند سيد الشهداء، بدون طهارت جايز نيست (احتياطاً).(2) مثلاً هنگام دست گذاشتن يا پيشاني نهادن بر اين گونه نامها و لقبها بايد وضو داشت.
3. امروزه روضه خواني به معناي مرثيه خواندن و سوگواري كردن و اشك ريختن براي امامان معصوم و به ويژه امام حسين و ياران اوعليهم السلام است. اين تعبير از عنوان كتاب روضةُ الشّهداء (گلستان شهيدان)، اثر ملاحسين واعظ كاشفي، برگرفته شده است؛ زيرا اين كتاب از نخستين كتابهاي فارسي - نَه نخستين كتاب - درباره امام حسين عليه السلام و ديگران بود كه سخنوران و واعظان، آن را به دست مي گرفتند و در محافل مذهبي و مجالس سوگواري از روي آن مي خواندند و بدين جهت آنان راروضه خوان و اين گونه مجالس را مجالس روضه خواني ناميدند.(3)
4. طبق قواعد دستور زبان عربي بايد گفت و يا نوشت: يا ابا عبدِاللَّهِ الحسين (نَه يا أبي عبداللَّه الحسين)، يا سَيَّدَ الشُّهَداء (نه يا سِيّدُ الشّهداء)، يَابنَ رسول اللَّه (نه يا ابن رسول اللَّه؛ همزه كلمه ابن بعد از ياء منادا حذف مي شود)، يابن الزّهراء (نه يا ابن الزّهراء)، حضرت حسين بن عليّ عليهما السلام (نه حضرت حسين ابن عليّ عليهما السلام؛ همزه كلمه ابن بين دو اسم خاص و عَلَم حذف مي شود)، يا حسَينُ بنُ عليّ (نه يا حسِينِ بن عليّ)، يا اباالفضل (نه يا ابوالفضل)، يا ابافاضل (نه يا ابو فاضل)، يا زينب أدركينا (نه يا زينب ادركنا).
5. بسياري از حديث شناسان و تاريخ پژوهان درباره عروسي حضرت قاسم، فرزند امام حسن، با دختر امام حسين عليه السلام در كربلا و عاشورا گفته اند كه چنين چيزي از پايه تا پايان دروغ است.(4) گفتني است كه آنچه وجود داشته، عروسي حسن بن الحسن (حسن مُثَنّي )، فرزند ديگر امام حسن عليهما السلام، با فاطمه دختر امام حسين عليهما السلام و پيش از روز عاشورا و ورود به كربلا بوده است.(5)
6. مستحب است كه شش اللَّه اكبر پيش از تكبيرةُ الاِحرامِ آغازِ نماز و در مجموع، هفت اللَّه اكبر بگوييم و تكبير هفتمي را همان تكبيرةُ الاِحرام نماز قرار دهيم.(6) اين عمل از هنگامي مستحب شد كه امام حسين عليه السلام خردسال بودند. روزي حضرت براي خواندن نماز، كنار پيامبر خداصلي الله عليه وآله ايستادند و پس از شنيدن تكبيرة الاحرام پيامبر، ايشان نيز تكبير گفتند. هنگامي كه پيامبر صداي تكبير امام حسين را شنيدند، تكبير خود را دوباره تكرار كردند. امام حسين نيز دوباره تكبير گفتند و اين كار تا هفت بار تكرار شد. از آن روز به بعد، هفت بار تكبير گفتن در آغاز نماز نيز مستحب گشت.(7)
7. نام اسب امام حسين عليه السلام در روز عاشورا كه از پيامبر عزيز خداصلي الله عليه وآله به او رسيده بود، ذو الجَناح نبوده و مُرتَجِز (خوش رَجَز و خوش آواز) بوده است.(8) دانستني است كه ذوالجَناح به معناي بالدار و كنايه از اسب چابك و تيزرو و راهوار است. پس شايد ذوالجَناح، بيان صفت و ويژگي اسب امام حسين عليه السلام از سوي مردم بوده است نه نام آن.
8. در زيارت عاشورا مي خوانيم: "السّلام علي الحسين و علي عليّ بن الحسين و علي أولاد الحسين و علي أصحاب الحسين." برخي از زيارت پژوهان بر اين انديشه اند كه منظور از عليّ بن الحسين در اينجا، حضرت علي اكبر است و نه امام سجادعليهما السلام؛ زيرا در اين قسمت از زيارت عاشورا، ما بر شهداي كربلا درود مي فرستيم و نه بر زندگان و بازماندگان آن، و امام سجادعليه السلام جزء شهداي كربلا نبوده اند. پس، از اين سلام اختصاصي بر حضرت علي اكبرعليه السلام نيز مي توان نشان ديگري از عظمت مقام و منزلت ايشان را برداشت كرد.(9)
9. شماري از حديث پژوهان و تاريخ نگاران بر اين عقيده اند كه عبارتِ "مَهلاً مَهلا يَابنَ الزَّهراء؛ اي پسر زهرا صبر كن صبر كن!" و رويدادهاي پس و پيش آن را كه به حضرت زينب عليها السلام - هنگام وداع و خداحافظي ايشان با امام حسين عليه السلام - نسبت مي دهند، در كتابها و منابع معتبر حديثي و حتي بعضي از كتابهاي نامعتبر روايي نيز ديده نشده است. از اين رو، در انتساب آن به حضرت زينب عليها السلام بايد درنگي ديگر ورزيد تا به صحيح بودن يا ناصحيح بودن آن دست يازيد.(10)
10. غالباً كساني در بيان و شناساندن فضائل و يا مصائب معصومان و به ويژه امام حسين و يارانش عليهم السلام به نقل خواب مي پردازند و از اينجا و آنجا خوابهاي يأجوج و مأجوج مي سازند كه با تنبلي فكري و مطالعاتي در بيداري دَمسازند و البته خواهند ديد كه در غزل معصوم شناسي، قافيه را نيز مي بازند. فَتَأَمَّل فيهِ كَثيراً جَيِّداً!
11. احترام گذاشتن به چيزي كه نام مبارك امام حسين عليه السلام بر آن نوشته شده، لازم است.(11) از اين رو، مواظب باشيم مثلاً كاغذ يا روزنامه و يا سجاده اي را كه نام حضرت بر آن نوشته شده است، زير پا نگذاريم و يا بر آن ننشينيم.
12. علامه محمدباقر مجلسي رحمه الله در جلد 101 كتاب بحار الانوار، دو زيارت ناحيه مقدسه براي امام حسين و يارانش عليهم السلام ذكر كرده كه اوّلي در صفحه 269 تا 274 و بيشترِ آن در بردارنده نام شهداي كربلا و به تاريخ سال 252 هجري قمري است و ديگري زيارت بلندتري در صفحه 317 تا 325 است كه گاه سخنوران و مداحان، عبارتهايي از آن را، مانندِ "والشّمر جالس علي صدرك" و يا "لأبكينّ عليك بدل الدّموع دماً"، در مجالس روضه خواني و عزاداري مي خوانند. شماري از حديث پژوهان گفته اند كه چون تاريخ زيارتنامه اول به سال 252 هجري قمري و تولد امام زمان به سال 255 يا 256 هجري قمري بوده است، اين زيارتنامه از ناحيه مقدسه امام حسن عسكري عليه السلام - نه امام زمان عليه السلام - بوده(12)، ولي زيارت دوم از ناحيه مقدسه امام زمان عليه السلام بوده است؛ البته شمار ديگري از حديث پژوهان نيز بر اين باورند كه متن هر دو زيارتنامه از ناحيه مقدسه امام معصوم عليه السلام نبوده، بلكه احتمالاً از مُنشَئات و بر نوشته هاي بزرگاني همچون سيد مرتضي رحمه الله بوده اند. از اين رو، بايد كژي يا راستي اين باور را برپژوهيد و دليلهاي آن را خوب ديد.(13)
13. از علتهايي كه روز تاسوعا (نهم محرّم)، از نظر سوگمندي و سوگواري و جز آن، نيز مهم دانسته و در تاريخ ثبت شد، اين است كه امام حسين و يارانش عليهم السلام در اين روز، تنها و غريبانه به محاصره كامل دشمنان خود درآمدند و امام صادق عليه السلام در اين باره فرموده اند: "تاسوعاء يَومٌ حوصِرَ فيهِ الحُسَين عليه السلام وَ أَصحابُه رَضِيَ اللَّهُ عَنهُم بِكَربَلاء...؛(14) تاسوعا روزي است كه امام حسين و يارانش عليهم السلام در كربلا به محاصره درآمدند."
14. غالب مراجع معظّم تقليد - با استنباط از احاديث - فرموده اند كه شخص مسافر - اگر خواست - مي تواند در مسجد الحرام و مسجد پيغمبرصلي الله عليه وآله و مسجد كوفه و حرم امام حسين عليه السلام نمازهاي چهار ركعتي اش را - به جاي نماز شكسته - به صورت تمام بخواند و حتي بعضي از مراجع فرموده اند كه اين كار، مستحب هم است.(15) شايد اين احاديث مي خواهند به ما بفرمايند كه حرم امام حسين عليه السلام و سه جاي ديگرِ پيش گفته، حكم وطن و خانه خودمان را دارند و مسجدالحرام نشان دهنده توحيد و مسجد النبي نشان دهنده نبوت و مسجد كوفه و حرم امام حسين عليه السلام نشان دهنده امامت و ولايت هستند و در نظام ولايي، عدالت علي عليه السلام (در مسجد كوفه) و شهادت حسين عليه السلام (در كربلا) دو رُكن رَكين و دو اصل اصيلند كه بايد الگوي همه ولايتمداران باشند.
15. بسياري از حديث پژوهان و تاريخ نگاران بر اين اعتقادند كه حضرت ليلي ، مادر حضرت علي اكبرعليهما السلام، در كربلا اصلاً حضور نداشته و حتي شايد آن زمان، در قيد حيات نيز نبوده است تا چه رسد به اينكه بخواهند آن داستانها و افسانه ها را درباره ايشان بتراشند و بگويند و بنويسند. گفتني نيز ا ست كه نام مادر حضرت علي اكبر، ليلي بوده و اُمّ ليلي (مادر ليلي ) نبوده است.(16)
16. مي دانيم كه پوشيدن لباس سياه - جز چند مورد مانند عبا و عمامه سياه - در نماز كراهت دارد و از ثواب نماز مي كاهد.(17)
قابل توجه است كه طبق فتواي شماري از مراجع معظّم تقليد، اگر به نيت عزاداري و سوگواري براي معصومان عليهم السلام، مانند امام حسين عليه السلام، لباس سياه بپوشيم و هنگام نماز، آن را بر تَن داشته باشيم، اين كار نه كراهتي دارد و نه از ثواب نمازمان مي كاهد.(18)
17. ميان علاقه مندان و ارادتمندان به امام حسين عليه السلام مشهور است كه براي برآورده شدن حاجات خود به برادر والامقامشان، حضرت عباس عليه السلام، متوسل شويد و اين ذكر را 133 بار كه عدد آن طبق حروف اَبجَد با نام مبارك عباس برابر است، با حضور قلب بر زبان جاري سازيد: "يا كاشِفَ الْكَرب عَن وَجهِ الحُسَين اِكْشِف كَربي بِحَقِّ أَخيكَ الْحُسَين؛ اي برطرف كننده غم از چهره حسين! برطرف كن غم مرا به حق برادرت حسين!"
به پايان آمد اين دفتر، حكايت همچنان باقي
به صد دفتر نشايد گفت حَسبُ الحالِ مشتاقي
پاورقــــــــــــــــــــي
--------------------------------------------------------------
1) درياي عرفان، هادي هاشميان، ص 39.
2) توضيح المسائل مراجع،گردآوري سيد محمدحسن بني هاشمي خميني، ص 180،مسئله 319 و نيز ص 200، سؤال 173.
3) حماسه حسيني، آيت الله مرتضي مطهري، ج 1، ص 53 -54.
4) لؤلؤ و مرجان،حاج ميرزا حسين نوري،ص 193-194 و منتَهَي الآمال،حاج شيخ عباس قمّي،ص 559 و حماسه حسيني، همو، ج 1، ص 28.
5) مُنتَهَي الآمال، حاج شيخ عباس قمّي، ص 290 - 292 و 548.
6) تحرير الوسيله، امام روح الله موسوي خميني، ج 1، ص 161، مسئله 2.
7) من لا يحضره الفقيه، شيخ صدوق، ج 1، ص 305.
8) بحار الانوار، علامه محمدباقر مجلسي، ج 45، ص 10 و لؤلؤ و مرجان، همو، ص 178.
9) تحقيقي درنهضت عاشورا،مركزمطالعات وپژوهشهاي فرهنگي حوزه علميه،ص89 -90.
10) لؤلؤ و مرجان، حاج ميرزا حسين نوري، ص 92 و 179.
11) توضيح المسائل مراجع، همو، مسئله 140.
12) بحار الانوار، ج 101، ص 274.
13) بحار الانوار، ج 101، ص 328.
14) الكافي، محمد بن يعقوب كليني، ج 4، ص 147.
15) توضيح المسائل مراجع، همو، مسئله 1356.
16) لؤلؤ و مرجان، حاج ميرزا حسين نوري،ص 92؛ مُنتَهَي الامال، همو، ص 549؛ بررسي تاريخ عاشورا، دكتر محمدابراهيم آيتي، ص 166 - 167 و حماسه حسيني، همو، ج 1، ص 25 - 27.
17) توضيح المسائل مراجع، همو، ص 452، مسئله 865.
18) جامع المسائل، آيت اللَّه محمدفاضل لنكراني، ج 1، ص 621، سؤال 2170 و 2171.
2. طبق فتواي شماري از مراجع معظّم تقليد، تماس بدني با نام مبارك امام حسين عليه السلام و القاب او، مانند سيد الشهداء، بدون طهارت جايز نيست (احتياطاً).(2) مثلاً هنگام دست گذاشتن يا پيشاني نهادن بر اين گونه نامها و لقبها بايد وضو داشت.
3. امروزه روضه خواني به معناي مرثيه خواندن و سوگواري كردن و اشك ريختن براي امامان معصوم و به ويژه امام حسين و ياران اوعليهم السلام است. اين تعبير از عنوان كتاب روضةُ الشّهداء (گلستان شهيدان)، اثر ملاحسين واعظ كاشفي، برگرفته شده است؛ زيرا اين كتاب از نخستين كتابهاي فارسي - نَه نخستين كتاب - درباره امام حسين عليه السلام و ديگران بود كه سخنوران و واعظان، آن را به دست مي گرفتند و در محافل مذهبي و مجالس سوگواري از روي آن مي خواندند و بدين جهت آنان راروضه خوان و اين گونه مجالس را مجالس روضه خواني ناميدند.(3)
4. طبق قواعد دستور زبان عربي بايد گفت و يا نوشت: يا ابا عبدِاللَّهِ الحسين (نَه يا أبي عبداللَّه الحسين)، يا سَيَّدَ الشُّهَداء (نه يا سِيّدُ الشّهداء)، يَابنَ رسول اللَّه (نه يا ابن رسول اللَّه؛ همزه كلمه ابن بعد از ياء منادا حذف مي شود)، يابن الزّهراء (نه يا ابن الزّهراء)، حضرت حسين بن عليّ عليهما السلام (نه حضرت حسين ابن عليّ عليهما السلام؛ همزه كلمه ابن بين دو اسم خاص و عَلَم حذف مي شود)، يا حسَينُ بنُ عليّ (نه يا حسِينِ بن عليّ)، يا اباالفضل (نه يا ابوالفضل)، يا ابافاضل (نه يا ابو فاضل)، يا زينب أدركينا (نه يا زينب ادركنا).
5. بسياري از حديث شناسان و تاريخ پژوهان درباره عروسي حضرت قاسم، فرزند امام حسن، با دختر امام حسين عليه السلام در كربلا و عاشورا گفته اند كه چنين چيزي از پايه تا پايان دروغ است.(4) گفتني است كه آنچه وجود داشته، عروسي حسن بن الحسن (حسن مُثَنّي )، فرزند ديگر امام حسن عليهما السلام، با فاطمه دختر امام حسين عليهما السلام و پيش از روز عاشورا و ورود به كربلا بوده است.(5)
6. مستحب است كه شش اللَّه اكبر پيش از تكبيرةُ الاِحرامِ آغازِ نماز و در مجموع، هفت اللَّه اكبر بگوييم و تكبير هفتمي را همان تكبيرةُ الاِحرام نماز قرار دهيم.(6) اين عمل از هنگامي مستحب شد كه امام حسين عليه السلام خردسال بودند. روزي حضرت براي خواندن نماز، كنار پيامبر خداصلي الله عليه وآله ايستادند و پس از شنيدن تكبيرة الاحرام پيامبر، ايشان نيز تكبير گفتند. هنگامي كه پيامبر صداي تكبير امام حسين را شنيدند، تكبير خود را دوباره تكرار كردند. امام حسين نيز دوباره تكبير گفتند و اين كار تا هفت بار تكرار شد. از آن روز به بعد، هفت بار تكبير گفتن در آغاز نماز نيز مستحب گشت.(7)
7. نام اسب امام حسين عليه السلام در روز عاشورا كه از پيامبر عزيز خداصلي الله عليه وآله به او رسيده بود، ذو الجَناح نبوده و مُرتَجِز (خوش رَجَز و خوش آواز) بوده است.(8) دانستني است كه ذوالجَناح به معناي بالدار و كنايه از اسب چابك و تيزرو و راهوار است. پس شايد ذوالجَناح، بيان صفت و ويژگي اسب امام حسين عليه السلام از سوي مردم بوده است نه نام آن.
8. در زيارت عاشورا مي خوانيم: "السّلام علي الحسين و علي عليّ بن الحسين و علي أولاد الحسين و علي أصحاب الحسين." برخي از زيارت پژوهان بر اين انديشه اند كه منظور از عليّ بن الحسين در اينجا، حضرت علي اكبر است و نه امام سجادعليهما السلام؛ زيرا در اين قسمت از زيارت عاشورا، ما بر شهداي كربلا درود مي فرستيم و نه بر زندگان و بازماندگان آن، و امام سجادعليه السلام جزء شهداي كربلا نبوده اند. پس، از اين سلام اختصاصي بر حضرت علي اكبرعليه السلام نيز مي توان نشان ديگري از عظمت مقام و منزلت ايشان را برداشت كرد.(9)
9. شماري از حديث پژوهان و تاريخ نگاران بر اين عقيده اند كه عبارتِ "مَهلاً مَهلا يَابنَ الزَّهراء؛ اي پسر زهرا صبر كن صبر كن!" و رويدادهاي پس و پيش آن را كه به حضرت زينب عليها السلام - هنگام وداع و خداحافظي ايشان با امام حسين عليه السلام - نسبت مي دهند، در كتابها و منابع معتبر حديثي و حتي بعضي از كتابهاي نامعتبر روايي نيز ديده نشده است. از اين رو، در انتساب آن به حضرت زينب عليها السلام بايد درنگي ديگر ورزيد تا به صحيح بودن يا ناصحيح بودن آن دست يازيد.(10)
10. غالباً كساني در بيان و شناساندن فضائل و يا مصائب معصومان و به ويژه امام حسين و يارانش عليهم السلام به نقل خواب مي پردازند و از اينجا و آنجا خوابهاي يأجوج و مأجوج مي سازند كه با تنبلي فكري و مطالعاتي در بيداري دَمسازند و البته خواهند ديد كه در غزل معصوم شناسي، قافيه را نيز مي بازند. فَتَأَمَّل فيهِ كَثيراً جَيِّداً!
11. احترام گذاشتن به چيزي كه نام مبارك امام حسين عليه السلام بر آن نوشته شده، لازم است.(11) از اين رو، مواظب باشيم مثلاً كاغذ يا روزنامه و يا سجاده اي را كه نام حضرت بر آن نوشته شده است، زير پا نگذاريم و يا بر آن ننشينيم.
12. علامه محمدباقر مجلسي رحمه الله در جلد 101 كتاب بحار الانوار، دو زيارت ناحيه مقدسه براي امام حسين و يارانش عليهم السلام ذكر كرده كه اوّلي در صفحه 269 تا 274 و بيشترِ آن در بردارنده نام شهداي كربلا و به تاريخ سال 252 هجري قمري است و ديگري زيارت بلندتري در صفحه 317 تا 325 است كه گاه سخنوران و مداحان، عبارتهايي از آن را، مانندِ "والشّمر جالس علي صدرك" و يا "لأبكينّ عليك بدل الدّموع دماً"، در مجالس روضه خواني و عزاداري مي خوانند. شماري از حديث پژوهان گفته اند كه چون تاريخ زيارتنامه اول به سال 252 هجري قمري و تولد امام زمان به سال 255 يا 256 هجري قمري بوده است، اين زيارتنامه از ناحيه مقدسه امام حسن عسكري عليه السلام - نه امام زمان عليه السلام - بوده(12)، ولي زيارت دوم از ناحيه مقدسه امام زمان عليه السلام بوده است؛ البته شمار ديگري از حديث پژوهان نيز بر اين باورند كه متن هر دو زيارتنامه از ناحيه مقدسه امام معصوم عليه السلام نبوده، بلكه احتمالاً از مُنشَئات و بر نوشته هاي بزرگاني همچون سيد مرتضي رحمه الله بوده اند. از اين رو، بايد كژي يا راستي اين باور را برپژوهيد و دليلهاي آن را خوب ديد.(13)
13. از علتهايي كه روز تاسوعا (نهم محرّم)، از نظر سوگمندي و سوگواري و جز آن، نيز مهم دانسته و در تاريخ ثبت شد، اين است كه امام حسين و يارانش عليهم السلام در اين روز، تنها و غريبانه به محاصره كامل دشمنان خود درآمدند و امام صادق عليه السلام در اين باره فرموده اند: "تاسوعاء يَومٌ حوصِرَ فيهِ الحُسَين عليه السلام وَ أَصحابُه رَضِيَ اللَّهُ عَنهُم بِكَربَلاء...؛(14) تاسوعا روزي است كه امام حسين و يارانش عليهم السلام در كربلا به محاصره درآمدند."
14. غالب مراجع معظّم تقليد - با استنباط از احاديث - فرموده اند كه شخص مسافر - اگر خواست - مي تواند در مسجد الحرام و مسجد پيغمبرصلي الله عليه وآله و مسجد كوفه و حرم امام حسين عليه السلام نمازهاي چهار ركعتي اش را - به جاي نماز شكسته - به صورت تمام بخواند و حتي بعضي از مراجع فرموده اند كه اين كار، مستحب هم است.(15) شايد اين احاديث مي خواهند به ما بفرمايند كه حرم امام حسين عليه السلام و سه جاي ديگرِ پيش گفته، حكم وطن و خانه خودمان را دارند و مسجدالحرام نشان دهنده توحيد و مسجد النبي نشان دهنده نبوت و مسجد كوفه و حرم امام حسين عليه السلام نشان دهنده امامت و ولايت هستند و در نظام ولايي، عدالت علي عليه السلام (در مسجد كوفه) و شهادت حسين عليه السلام (در كربلا) دو رُكن رَكين و دو اصل اصيلند كه بايد الگوي همه ولايتمداران باشند.
15. بسياري از حديث پژوهان و تاريخ نگاران بر اين اعتقادند كه حضرت ليلي ، مادر حضرت علي اكبرعليهما السلام، در كربلا اصلاً حضور نداشته و حتي شايد آن زمان، در قيد حيات نيز نبوده است تا چه رسد به اينكه بخواهند آن داستانها و افسانه ها را درباره ايشان بتراشند و بگويند و بنويسند. گفتني نيز ا ست كه نام مادر حضرت علي اكبر، ليلي بوده و اُمّ ليلي (مادر ليلي ) نبوده است.(16)
16. مي دانيم كه پوشيدن لباس سياه - جز چند مورد مانند عبا و عمامه سياه - در نماز كراهت دارد و از ثواب نماز مي كاهد.(17)
قابل توجه است كه طبق فتواي شماري از مراجع معظّم تقليد، اگر به نيت عزاداري و سوگواري براي معصومان عليهم السلام، مانند امام حسين عليه السلام، لباس سياه بپوشيم و هنگام نماز، آن را بر تَن داشته باشيم، اين كار نه كراهتي دارد و نه از ثواب نمازمان مي كاهد.(18)
17. ميان علاقه مندان و ارادتمندان به امام حسين عليه السلام مشهور است كه براي برآورده شدن حاجات خود به برادر والامقامشان، حضرت عباس عليه السلام، متوسل شويد و اين ذكر را 133 بار كه عدد آن طبق حروف اَبجَد با نام مبارك عباس برابر است، با حضور قلب بر زبان جاري سازيد: "يا كاشِفَ الْكَرب عَن وَجهِ الحُسَين اِكْشِف كَربي بِحَقِّ أَخيكَ الْحُسَين؛ اي برطرف كننده غم از چهره حسين! برطرف كن غم مرا به حق برادرت حسين!"
به پايان آمد اين دفتر، حكايت همچنان باقي
به صد دفتر نشايد گفت حَسبُ الحالِ مشتاقي
پاورقــــــــــــــــــــي
--------------------------------------------------------------
1) درياي عرفان، هادي هاشميان، ص 39.
2) توضيح المسائل مراجع،گردآوري سيد محمدحسن بني هاشمي خميني، ص 180،مسئله 319 و نيز ص 200، سؤال 173.
3) حماسه حسيني، آيت الله مرتضي مطهري، ج 1، ص 53 -54.
4) لؤلؤ و مرجان،حاج ميرزا حسين نوري،ص 193-194 و منتَهَي الآمال،حاج شيخ عباس قمّي،ص 559 و حماسه حسيني، همو، ج 1، ص 28.
5) مُنتَهَي الآمال، حاج شيخ عباس قمّي، ص 290 - 292 و 548.
6) تحرير الوسيله، امام روح الله موسوي خميني، ج 1، ص 161، مسئله 2.
7) من لا يحضره الفقيه، شيخ صدوق، ج 1، ص 305.
8) بحار الانوار، علامه محمدباقر مجلسي، ج 45، ص 10 و لؤلؤ و مرجان، همو، ص 178.
9) تحقيقي درنهضت عاشورا،مركزمطالعات وپژوهشهاي فرهنگي حوزه علميه،ص89 -90.
10) لؤلؤ و مرجان، حاج ميرزا حسين نوري، ص 92 و 179.
11) توضيح المسائل مراجع، همو، مسئله 140.
12) بحار الانوار، ج 101، ص 274.
13) بحار الانوار، ج 101، ص 328.
14) الكافي، محمد بن يعقوب كليني، ج 4، ص 147.
15) توضيح المسائل مراجع، همو، مسئله 1356.
16) لؤلؤ و مرجان، حاج ميرزا حسين نوري،ص 92؛ مُنتَهَي الامال، همو، ص 549؛ بررسي تاريخ عاشورا، دكتر محمدابراهيم آيتي، ص 166 - 167 و حماسه حسيني، همو، ج 1، ص 25 - 27.
17) توضيح المسائل مراجع، همو، ص 452، مسئله 865.
18) جامع المسائل، آيت اللَّه محمدفاضل لنكراني، ج 1، ص 621، سؤال 2170 و 2171.
برچسب:
نویسنده: احمد