نگهبان خويش باشيم - دو پنجره چشم و گوش

دو پنجره چشم و گوش

چگونه مى توان اين كانون را «پاك» نگه داشت؟

چشم و گوش، دو پنجره گشوده به قلب اند و ديدنيها و شنيدنيهاى ما به قلب ما حالت و شكل مى دهند و از طريق چشم و گوش و از رهگذر ديدن و شنيدن، مفاهيم و مضامينى وارد اين خانه مى شود و آنچه مى خوانيم و مى شنويم، به «باور» تبديل مى شود و همين گونه است كه ذهنيّات و ديدگاههاى ما شكل مى گيرند.

اين «دربانىِ دل»، گامى براى حفظ سلامت قلب است. كسى كه اين دو پنجره را بى حفاظ و مراقبت و بدون كنترل و دربان، به روى هر سخن و تصوير و صدا و فيلم و عكس و منظره و صحنه و نوشته و نقّاسى باز بگذارد، چه تضمينى است كه ويروس به درون خانه دل او راه نيابد؟

به يكى از بزرگان عرفان گفتند: از كجا به اين مرحله و پايه رسيدى؟ گفت: دربان دلم بودم.

كيست كه به صفاى باطن خويش علاقه داشته باشد، امّا نسبت به «واردات قلبى» بى توجّه باشد؟

وقتى از غذاى مسموم و حتى مشكوك پرهيز مى كنيم، وقتى از سرنگ و تيغ مصرف شده، به خاطر بيم از انتقال عفونت، اجتناب مى كنيم، وقتى ميوه و سبزى را شسته، آن گاه مصرف مى كنيم، وقتى شانه و حوله ديگرى را به سر و صورت خود نمى زنيم، همه و همه براى مراعات تندرستى و خوف از آلودگى است. آيا بهداشت روح و فكر، به اندازه بهداشت جسم برايمان مهم است؟

اگر هست، پس نبايد دل به هر حرفى بسپاريم و به هر گفته اى گوش بدهيم و به هر صحنه اى بنگريم و هر نوشته اى را بخوانيم و هر فيلمى را تماشا كنيم و در هر جلسه و محفلى شركت كنيم، مگر آنكه از سلامت آن اطمينان داشته باشيم.

از: جواد محدّثى