انسان، چگونه می تواند به مقام دوستی با اهل بیت علیهم السلام برسد و با آنان انس و نزدیکی پیدا کند؟

برای نیل به مقام دوستی با اهل بیت علیهم السلام دو راه وجود دارد که هر دو ملازم یکدیگر است: نظری و عملی.

1. راه نظری

محبّت، فرزندی است که در دامان معرفت و شناسایی، پرورش می یابد. آن گاه که معرفت حاصل شود، کشش به سوی محبوب و شکل گرفتن طبق روش او نیز حتمی خواهد بود؛ از این رو نخستین قدم در ایجاد محبّت و نیل به مقام دوستی با اهل بیت علیهم السلام ، شناخت آنان است. برای شناخت سه راه وجود دارد:

1. مطالعه تاریخ زندگانی آنان؛

2. مطالعه و تفکر در سخنان ایشان؛

3. شناخت خدا (با شناخت حضرت حق و صفات او می توانیم بفهمیم که اهل بیت که متصف به اوصاف و اسمای الهی اند چه ویژگی هایی دارند. (

2. راه عملی

در این راه نیز دو روش اساسی وجود دارد:

1. تبعیّت از آنان:عمل کردن به سخنانشان و اجتناب از حرام و عمل کردن به واجبات، هم شکلی با آن سروران، متخلّق شدن به اخلاق آنان در سخن و عمل. همچنین فزونی محبّت به آن عزیزان، به دوست داشتن امور و افرادی است که آنان دوست می دارند و متنفر بودن از هر کس و چیزی که ایشان مبغوضش می دارند.

2. رابطه و پیوند داشتن با زیارت آنان در حرم های پاکشان و یاد کردن ایشان از دور و نزدیک، موجب ایجاد محبّت می شود. این که بر زیارت اهل بیت علیهم السلام این همه ثواب مترتب گردیده و این همه به آن توصیه شده است برای این است که با آنان، «رابطه» پیدا شود. وقتی رابطه پیدا شد، «تشبّه» پدید می آید و وقتی تشبّه پدیدار گشت، «عشق و محبّت» به حدّ عالی خود می رسد.

در خصوص گناهان، اگر بدون توبه باشد، در محبّت و انس به آنان خلل ایجاد خواهد کرد، زیرا آنان از عمل پلید متنفرند؛ اما اگر این گناهان همراه با توبه و جبران گذشته باشد خود تبدیل به حسنه می شود و زمینه را برای انس بیشتر فراهم می کند. البته در ایجاد این محبّت باید، به خود آنان نیز متوسّل شویم و هنگامی که در آلودگی ها، تاریکی ها، حجاب ها، رنگ ها و تعلق ها گرفتاریم، با توسل به آن بزرگواران، بخواهیم که به فریادمان برسند و مجذوبمان کنند:

چون ز تنهایی تو نومیدی شوی

زیر سایه یار خورشیدی شوی

روبجو یار خدایی را تو زود

چون چنان کردی خدا یار تو بود

منبع: خُلُق > فروردین تا تیر 1387 - شماره 4 و 5