آموزگاران ادب

آموزگاران ادب

نخستين آموزگار ادب ، خداوند متعال است . اوست كه پيامبرانِ خود را به زيور ادب آراست و آنان را مأمور آراستن ديگران به اين فضيلت كرد . اين وظيفه ، پس از پيامبران ، به اوصياى آنان منتقل شد . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد :

پيامبر خدا را خداوند ادب آموخت ، و او مرا ادب آموخت ، و من مؤمنان را ادب مى آموزم و براى مردمانِ ارجمند ، ادب به ارث مى نهم. ^۱

و در روزگار ما ، اين وظيفه سنگين ، بر دوش مسئولان سياسىِ جوامع اسلامى است . از نظر اسلام ، برنامه ريزى براى فرهنگ سازىِ ادب در جامعه ، يكى از اصلى ترين حقوق مردم بر زمامداران است و در شرايط كنونىِ جهان اسلام ، علما و فرهيختگان ، مسئوليت ويژه اى در اين زمينه دارند .

علاوه بر مسئولان سياسى و فرهنگى ، خانواده ، به خصوص پدر ، نيز در تأديب فرزندان خود وظيفه دارد . يكى از حقوقى كه اسلام براى فرزند بر پدر به رسميت شناخته ، مؤدب بار آوردن اوست . پيامبر خدا مى فرمايد :

يكى از حقوق فرزند بر پدرش ، اين است كه او را نيكو ادب و تربيت كند . 2

2. تاريخ المدينة : ج ۲ ص ۵۶۸ ، كنز العمّال : ج ۱۶ ص ۴۷۳ ح ۴۵۵۱۲

منبع: فرهنگ نامه ادب/محمد محمدی ری شهری/ص16