غدیر و ضرورت و اهداف ولایت و گامهای رسول علیه السلام در غدیر

دوستان عزیز! شرح و توضیحات و متن کامل مباحث مذکور در این پست را می توانید در ادامه مطلب مطالعه فرمائید.

* ضرورت ولايت

* هدف ولايت

* گام هاى رسول

* ضرورت ولايت [1]

هر جامعه همانند يك اندام، به مغز، به قلب، بهخون- ثار[2]-نيازمند است. مغزى كه تمام راه را بيابد و قلبى كه از عشق سرشار باشد و خونى كه خونخدا باشد و پاك از هر گونه اعتياد و خالى از هر گونه مرض و آزاد از هر گونه جرثومه ىفساد.

و انسان محتاج نمونه و رهبر و حجتى است كه امين[3]باشد و به او خيانت نكند و نور[4]باشد و راه او را روشن كند.

انسان به روشنفكرى و روشن دلى، به عشق و شناخت،به حجت، به نور، به امين، نيازمند است. و ولايت، عهده دار اين نيازهاى عميق و عظيمانسان است، آن هم انسانى كه مى داند، نيازش بالاتر از رفاه و بالاتر از حريت و آزادىو بيشتر از عدالت است.

هنگامى كه انسان خود را بيشتر از يك دهان نمى بيندكه با يك مشت روده گره خورده و به آلت تناسليش ختم مى شود. اين دهان دراز، ديگر نهدين مى خواهد و نه امام و نه رهبرى و ولايت؛ كه غريزه براى اين و بالاتر از اينها كافىاست.

اما انسانى كه مى خواهد انسان باشد و جامعه اىانسانى تشكيل دهد، نه يك دامپرورى بزرگ و يك كندوى عادل، اين انسان ضرورت اين شناختو عشق و اين مغز و قلب و خون و اين حجت و نور و امام و امين را مى يابد و به سوى اومى شتابد و او را بر خويشتن مقدم مى دارد؛ كه او از او به او آگاه تر و مهربان تر ونزديك تر است.

* هدف ولايت

اين رهبرى و سرپرستى بالاتر از امنيت و پاسدارىو بالاتر از رفاه و پرستارى، هدف دارد.

اين رهبرى در زمينه ى آزادى[5]و با هدف آموزگارى و شكوفا كردن استعدادهاى انسان و با هدف تشكيل جامعه انسانى براساسقسط همراه است كه على مى گفت: لَيْسَ أَمْرى و أَمْرُكُمْواحداً انّى أُريدُكُمْ للّه و أَنْتُمْ تُريدُونَنى لأَنْفُسِكُمْ.[6]

هدف من و شما يكى نيست. من شما را نه براى خودمو نه براى خودتان، كه براى حق مى خواهم، در حالى كه شما مرا به خاطر خويشتن و منافعخود خواستاريد. شما مى بينيد من مثل عثمان نيستم كه شما را بچاپم، به اين خاطر به منروى آورديد، اما من شما را نه براى خودم ميخواهم و نه براى رفاه خودتان، كه براى حقمى خواهم.

اين كافى نيست كه انسان هاى مرفهى بسازيم، بلكهبايد براى آنها جهتى و راهى را در نظر بگيريم كه آنها پس از رفاه و تكامل استعدادهادر آن راه بيفتند و آن جهت را انتخاب كنند.

* گام هاى رسول

رسول براى اين رهبرى و اين ولايت با آن ضرورت وبا اين هدف گام هاى بلندى برداشت و تا امروز راه ما را روشن نمود.

الف- نص

او از روزهاى اول دعوت تا واپسين لحظه هاى حيات،هميشه على را نشان مى داد و سفارش مى كرد كه بر او جلو نيفتيد كه گمراه مى شويد و ازاو كنار نكشيد كه از دست مى رويد.

احاديث غدير و ثقلين و منزلت و و و در كتاب هاجمعند.

اما بعدها ديگران به خاطر اينكه كفر صحابه و ارتدادآنها پيش نيايد نصوص را رد كردند و يا تأويل نمودند و در نتيجه به آنچه در نوشته هاىخود جمع كرده بودند بى اعتنا ماندند و حتى چشم عقل خويش را بستند.

و هدف حكومتى اسلام را ناديده گرفتند و حكومت اسلامىرا تا حد استعمار و چپاولگرى و فتوحات و غنايم پايين آوردند و عاقبت گرفتار بدعت واشرافيت و تبعيض و درگيرى و تجزيه نمودند.

از هنگامى كه اسلام از مسير ولايت بيرون آمد، ازهمان هنگام غروب كرده بود، گر چه واپسين شعاع هاى طلايى آن تا هزار و سيصد سال بعدادامه داشت. اما اين شعاع ها ديگر حرارت و زايش و نورى نداشت، سرد و تاريك و غمرنگبود. از مرگ، از غروب خبر مى داد.

ب- زمينه سازى

رسول كه سرسختى دنياطلب ها و سلطنت خواهان را مى ديدبراى اينكه مدينه براى على خالى بماند و زمينه براى او فراهم شود، تمامى آنها را تحتسرپرستى جوانى هجده ساله روانه ى سرزمين هاى دور كرد و بر هر كس كه تخلف كند نفرينفرستاد، اما آنها كه هدف را فهميده بودند، به بهانه ى اين كه چگونه محمد را رها كنيمو چگونه او را در بستر مرگ بگذاريم و خبرش را از كاروان ها بگيريم، از مدينه نرفتندو ماندند و نفرين رسول را بر خود خريدند و جامعه ى اسلامى را به بن بست كشاندند و كردندآنچه كردند.

ج- نوشته و كتاب

در نتيجه، رسول به خاطر اين كه كار را يك سره كندو ابهامى باقى نگذارد، در آخرين لحظه كه همه جمع شده بودند، قلم و كتفى را طلب كردتا آنها گمراه نشوند، اما آنها به قرآن قناعت كردند و با رسول مخالفت نمودند.

و رسول كه پافشارى آنها و مخالفتشان را ديد، ديگرجهتى براى نوشتن نداشت. كسانى كه روبروى رسول گفته ى او را نمى پذيرند، پس از مرگ بااين نوشته ها چه خواهند كرد؟

د- نشانه ها و علامت ها

رسول كه تنهايى خويش و تنهايى على و تنهايى و بىپناهى مردم تبليغات زده و اقليت محكوم را مى ديد، نمى توانست آنها را رها كند و آنهارا به خود واگذارد.

اين درياى مهر و محبت و اين برج پاسدارى و آگاهىو اين ديدبان بيگانه از خواب و اين رهبر زنده، حتى با مرگ، هيچگاه اينها را، اين توده ىتنها را در كنار آوازه گرها و در دست گرگ ها رها نمى كند، اينها هر چند از نوشتن وكتابت او جلوگيرى كنند، از نشانه ها و علامت هايش نمى توانند جلوگير باشند.

و اين است كه رسول آگاه و بيدار، على را در تمامدوره ها يارى مى دهد و توده ى بى پناه را با علامت ها به خويش، به على و به حق، مى خواندو از ديگران مى ماند.

اين علامت ها، انسان هاى گويا، فاطمه، ابوذر، عمارو همراهى قرآن روشنگر است.

فاطمه، در دوره ى ابوبكر و عمر،

ابوذر، در زمان عثمان،

عمار، در برابر معاويه،

و همراهى قرآن تا امروز.

رسول بارها گفته بود فاطمه از من است و كسانى كهاو را به خشم بياورند مرا و خداوند را به خشم آورده اند.[7]

و فاطمه بر آنها خشمناك بود و حتى گويى او گواهاين خشم است.

و رسول گفته بود، آسمان بر راستگوتر از ابوذر سايهنينداخته است.

و اين زبان قاطع و صادق روياروى عثمان بود.

و رسول گفته بود كه عمار را، گروه ستمگر مى كشند.

و عمار در كنار على بود و شمشيرش بر گلوى معاويه.[8]

و رسول گفته بود كه جانشينان من دوازده نفرند وگفته بود: من دو چيز را در ميان شما مى گذارم كه مانع گمراهى و چراغ راه شما هستند.اين دو، از هم جدا نخواهند شد تا اين كه در حوض بر من وارد شوند.

و امروز جز شيعه با اين گفته همراه نيست؛ كه ديگرانامروزها در كنار اين همه تجزيه و همراه اين همه حاكم، خليفه و حاكم و اولى الامرى ندارند.

آنها قرآن و خليفه را از هم جدا كردند، در حالىكه رسول به همراهى آنها شهادت داده بود. همانطور كه با زبان گويايش از يوم الانذار... و يا دست بلندش در غدير ... و با تقاضاى قلم، در واپسين لحظه هاى زندگى و با فاطمهو ابوذر و عمار در دامن تاريخ، اين رهبرى، اين ولايت، اين سرپرستى را، گواهى داده بودو راه على را به نور بسته بود.

درود بر آنها كه اللّه سرپرست و رسول چراغ و علىجلودارشان است.

درود بر آنها كه چنين راهى را، با سر رفته اند.