مناظره علی بن میثم با سنی و ملحد

مناظره علی بن میثم با سنی

- سید مرتضی رحمه الله علیه می فرماید: گروهی از اهل تسنّن از ابوالحسنعلی بن میثم پرسیدند: چرا امیرالمؤمنین علیه السلام پشت سر - ابوبکر و عمر - نماز میخواند؟

علی بن میثم گفت: آنها را مثل ستونهای مسجد حساب می کرد.

از او پرسیدند: پس چرا جلوی عثمان به ولید بن عقبه حد زد؟

گفت: چون حد زدن حق امیرالمؤمنین است هر وقت بتواند، آنرا اجرا می کند.

پرسیدند: چرا پاسخ مشورت های ابوبکر و عمر را میداد؟

گفت: تا احکام خداوند جاری شود، همانطور که یوسف علیه السلام مورد مشورتپادشاه مصر قرار گرفت زیرا زمین و حکمفرمایی در آن حق امیرالمؤمنین بود و هر گاه ظالمینجلوی او را بگیرند، او احکام خدا را به دست دیگران جاری می کند، تا آنجا که ممکن باشد.

پرسیدند: پس چرا با آنها می جنگید؟

علی بن میثم گفت: همانگونه که هارون بن عمران با سامری و تابعین اومی جنگید در حالیکه آنها گوساله پرست شده بودند.

پرسیدند: آیا ضعیف بود؟

گفت: او را ضعیف شمرده بودند همانطور که هرون گفت: ای پسر مادر من!این قوم مرا ضعیف شمردند و نزدیک بود مرا بکشند. و مانند نوح که گفت: خدایا من مغلوبشده ام، مرا کمک کن و انتقام مرا بگیر.

پرسیدند: چرا امیرالمؤمنین علیه السلام، دخترش را به عمر بن خطاب تزویجکرد؟

علی بن میثم گفت: چون او اظهار اسلام می کرد و به ظاهر مسلمان بود وحضرت قصد داشت با این کار یا او را اصلاح کند یا از شرّش در امان باشد، همانطور کهحضرت لوط، دختران خود را به قومش عرضه کرد، در حالیکه آنها کافر بودند تا مگر آنهارا از راه ضلالت برگرداند.

مناظره علی بن میثم با ملحد

- روزی علی بن میثم حسن بن سهل را دید که شخص کافری در کنارش نشسته ومردم اطرافشان حلقه زده اند.

علی بن میثم گفت:« ای حسن بن سهل! بیرون خانه ات چیز عجیبی دیدم: کشتیایبود که مردم را از این طرف به آن طرف می برد، ولی ناخدا نداشت و هیچ طنابی هم آنرانمی کشید.»

شخص کافر عصبانی شد و به حسن بن سهل گفت:« رفیقت دیوانه است! یک چوببی جان که نه قدرتی دارد، نه حیاتی و نه عقلی، چگونه مردم را به این طرف و آن طرف میبرد؟!»

علی بن میثم گفت:« این عجیب است یا اینکه این آبها در روی زمین جاریاست و این گیاهان از زمین میروید و این باران از آسمان فرو میریزد و تو گمان می بریکه نه صاحبی دارد و نه خدایی؟!!»

شخص کافر این کلام، به فکر فرو رفت و از جواب عاجز ماند.

منابع:

بحارالانوار، ج 10، ص 373، ح 5.

بحارالانوار، ج 10، ص 374، ح 6.