حالت مناميه چه نوع حالتي است؟

اگر در بيداري، چنين شود كه آدمي اعضا و جوارحخود را از ناحيه برون مرزي، حفاظت كند كه نه بيگانه اي بيايد و نه آن را بخواهد و نهتنها هر چيزي را نبيند بلكه آنچه را مي بيند نيز حساب شده بنگرد و بگويد: «منم كه ديدهنيالوده ام به بد ديدن» در اين صورت چيزهايي كه ديگران در رؤيا مي بينند و مي شنوند،او در بيداري مشاهده مي كند. اين حالت را «حالت مناميه» گويند كه شايد نمونه اي ازآن، جريان سيدالشهداء (عليه السلام) در مسير كربلا باشد كه ناگهان اين آيه را تلاوتكردند: (إنّا للّه و إنّا إليه راجعون) سؤال شد: چرا آيه استرجاع را تلاوت كرديد؟ امامحسين (عليه السلام) فرمودند: هم اكنون شنيدم ندايي را كه اين قافله در حركت است و مرگاو را دنبال مي كند. حالت مناميه براي اولياي سالك و واصلِ حق، ميّسر است كه در عينبيداري، راه را برهمه مزاحمت هاي بيروني بسته اند و هر آنچه ديگران در رؤياي صادق خويشمي بينند، اينان در بيداري مي نگرند. چنين كساني ميان خواب و بيداري نيز «جمع سالم»كرده اند؛ زيرا با تعطيل حواس در خواب يا تعديل آنها در بيداري، روحِ آدمي توان شهودبرخي از حقايقِ مثالِ منفصل را پيدا مي كند و با تماميّتِ نصابِ لازم در استعدادِ مبدأِقابلي، فيض تامِّ مبدأ فاعلي ظهور كرده و در لوح چنين انسان سالك، گوشه اي از اسرارغيبي پديد مي آيد.