نكته هاي خواندني (موعود عصمت)

نكته هاي خواندني (موعود عصمت)

چه روزها كه يك به يك غروب شد، نيامدي

چه بُغضها كه در گلو رسوب شد، نيامدي

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام

دو باره صبح، ظهر، نَه، غروب شد، نيامدي

1. تا آنجا كه پرسيده و پژوهيده ايم، نتوانسته ايم مدركي معتبر براي مستحب بودنِ رفتن به مسجد مقدس جمكران قم در شب چهارشنبه بيابيم. از اين رو، در شبها و روزهاي ديگر هم مي توان به اين مسجد رفت و دست خالي هم باز نگشت. ناگفته نماند كه دستور امام زمان عليه السلام به حسن بن مُثله جمكراني.....

نكته هاي خواندني (موعود عصمت)

چه روزها كه يك به يك غروب شد، نيامدي

چه بُغضها كه در گلو رسوب شد، نيامدي

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام

دو باره صبح، ظهر، نَه، غروب شد، نيامدي

1. تا آنجا كه پرسيده و پژوهيده ايم، نتوانستهايم مدركي معتبر براي مستحب بودنِ رفتن به مسجد مقدس جمكران قم در شب چهارشنبه بيابيم.از اين رو، در شبها و روزهاي ديگر هم مي توان به اين مسجد رفت و دست خالي هم باز نگشت.ناگفته نماند كه دستور امام زمان عليه السلام به حسن بن مُثله جمكراني، براي ساختنمسجد مقدس جمكران، در يك شب سه شنبه اتفاق افتاده است كه در اين شب، حضرت به او فرمودهاند يك بُز را - با نشانه هايي كه مي گويم - از گله جعفر كاشاني مي خري و فردا شب،يعني شب چهارشنبه، آن را در اين مكان ذبح مي كني و گوشت آن را روز چهارشنبه به بيمارانانفاق مي نمايي. خداوند نيز همه آنان را شفا مي دهد.(1) شايد رفتن به مسجد مقدس جمكراندر شب چهارشنبه، از مطلبي كه گفته شد، ويژگي پيدا كرده و مشهور و مرسوم شده است؛ كهاين نشان دهنده ترجيح عبادت در اين شب نيست.

2. برخي مي پرسند عبارت "وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ"كه پس از صلوات بر محمد و آل محمدصلي الله عليه وآله فرستاده مي شود، آيا در احاديثمعصومان عليهم السلام وارد شده و مَنصوص است و يا از چيزهايي است كه علاقه مندان وارادتمندان به آقا امام زمان عليه السلام، خودشان، پس از صلوات، آن را اضافه كرده اند؟در پاسخ به اين پرسش، به حديث زير توجه كنيد كه امام صادق عليه السلام مي فرمايند:"مَنْقالَ بَعدَ صَلوةِ الْفَجْرِ و بَعدَ صَلوةِ الظُّهرِ اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلي مُحَمَّدو اَلِ مُحَمَّد و عَجِّل فَرَجَهُمْ لَمْ يَمُتْ حَتَّي يُدْرِكَ الْقَائِمَ مِن اَلِمُحَمَّدصلي الله عليه وآله؛ هر كس پس از نماز صبح و نماز ظهر بگويد:"اللّهم صلّ علي محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم"، از دنيا نمي رود مگر آنكهقائم آل محمدصلي الله عليه وآله را درك مي كند."(2)

آري:

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي

چه شود كه بينوا هم برسد به آرزويي

3. با توجه به نظر مشهور تاريخ نگاران درتولد حضرت حجت عليه السلام به روز نيمه شعبان سال 255 هجري قمري، سن حضرت تا نيمه شعبانامسال، يعني تا سال 1427 هجري قمري، هزار و صد و هفتاد و دو (1172) سال خواهد بود واگر در اين مورد، علامت سؤال و يا علامت تعجبي در آسمان ذهنمان چشمك زد، پس از مطالعهدليلهاي علمي و عقلي و نقلي چگونگي اين طول عمر، به اين سروده شاعر نيز بنگريم كه دُرسُفته است و خوش گفته است:

خدايي كاين جهان پاينده دارد

توانَد حجتي را زنده دارد

4. بعضي حديث پژوهان از به كار رفتن كلمهاعمال در فرموده پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله: "أفْضَلُ اَعْمالِ اُمَّتِي اِنتِظارُ الْفَرَج؛برترين كارهاي امت من انتظار فَرَج است."(3) برداشت زيبايي كرده و گفته اند كهانتظار، كار كردن و هماره در كار بودن است، نه تنبلي و بيكاري و دست روي دست گذاشتن.فَتَأَمَّل تَأمُّلاً اجتماعيّا!

5. طبق شماري از احاديث معصومان عليهم السلامكساني كه به طور قطعي و تفصيلي، براي ظهور امام عصرعليه السلام وقت تعيين مي كنند ومثلاً مي گويند پس از درگذشت يا هنگام زعامت فلان مرجع تقليد يا در فلان سال قمري ياشمسي و يا ده سال و بيست سال ديگر، حضرت ظهور خواهند كرد، دروغگو هستند و آنان را وَقّاتون(تعيين كنندگان وقت ظهور) مي نامند.(4) توجه داشته باشيم كه مدتي است برخي از وقّاتون،گفته خود را - به گونه اي كه ذكر شد - به بعضي از بزرگان و مراجع تقليد منتسب مي كنند.

افزون بر آنكه معلوم نيست چقدر اين نسبت دادنهاحقيقت داشته باشند، طبق احاديث اسلامي بايد اين انتسابها را نيز دروغ بدانيم.(5) البتهگفتن سخناني مانندِ "وقت ظهور نزديك است" كه از عبارتهايي همچون "اِنَّهُم يَرَونَهُبَعيداً و نَراهُ قَريباً" در دعاي عهد برگرفته شده اند، اشكالي ندارد.

6. شب نيمه شعبان كه شب تولد امام قائم عليهالسلام نيز است، پس از شب قدر، برترين شبهاست و اِحياي آن - مانند شب قدر - مستحب وداراي ثواب است و خواندن دعاي كميل در اين شب - مانند شبهاي جمعه - نيز استحباب دارد.به ياد سپردني است كه خواندن دعاي نُدبه - افزون بر صبحهاي جمعه - در روز عيد فطر وعيد قربان و عيد غدير نيز مستحب است.(6)

7. نام مشهور مادر امام مهدي عليه السلامنَرجِس عليها السلام است كه معمولاً در فارسي به جاي آن نرگس مي گوييم؛ اما نام ديگراين مادر كه كمتر از آن ياد مي شود، سوسن است.(7) پسنديده است كه براي نامگذاري دختران،از اين نام زيبا نيز استفاده شود.

8. يكي از شاعران در بيت زيرين، به ما آموختهاست كه اگر مشتاق ملاقات با امام عصرعليه السلام هستيم و نگاه او را مي خواهيم، بايددست كم يك كار را ترك كنيم تا بتوانيم - ان شاء اللّه - توفيق زيارت حضرت را نصيب خودسازيم:

گفتم شبي به "مهدي" از تو نگاهخواهم

گفتا كه من هم از تو ترك گناه خواهم

9. شماري از علما و مراجع بزرگوار تقليد براين فتوا هستند كه حرام بودن ذكر نام اصلي حضرت حجت عليه السلام، يعني محمد كه برخيهاآن را به صورت م ح م د يا م - ح - م - د مي نويسند تا ديگر مرتكب كار حرامي نشده باشند،فقط مخصوص زمان غيبت صُغري و براي تقيه و مانند آن بوده كه امكان پيدا كردن جاي حضرتحجت عليه السلام از سوي دشمنانشان وجود داشته است و در اين زمان، يعني زمان غيبت كُبْريكه ديگر چنين امكاني براي دشمنان حضرت وجود ندارد، ذكر نام محمد براي ايشان در گفتهها و نوشته ها حُرمت شرعي ندارد.(8)

10. عبارت "عَجَّلَ اللَّهُ تَعَالَيفَرَجَهُ الشَّرِيف" كه پس از نام و لقبهاي امام زمان عليه السلام برده مي شود،بدين معناست: "خداوند بزرگ، در فَرَج شريف او تعجيل فرمايد". از اين رو،همگي و بويژه مُجريان صدا و سيما توجه داشته باشند كه اين عبارت را به صورت ناقص واَبتَر به كار نبرند و فقط نگويند: "عَجَّلَ اللَّه؛ خداوند تعجيل فرمايد"و معلوم نباشد كه خداوند در چه چيزي بايد تعجيل فرمايد.

11. براي توسل به حضرت مهدي عليه السلام وبرآورده شدن حاجتهاي خويش، بسياري از بزرگان و مهدي شناسان بر اين اعتقادند كه خواندنزيارت آل ياسين از مُجَرَّب ترين و كارسازترين توسلات است. اين زيارت از سوي خود حضرتسفارش و بر آن تأكيد شده و نخستين زيارتي است كه در زيارتهاي آن حضرت، به قلم حاج شيخعباس قمي در كتاب شريف مَفاتيحُ الجِنان نگاشته شده و با عبارتِ "سَلامٌ عَلَيآلِ يَس" آغاز گشته است.

12. نخستين كسي از مسلمانان كه در مسئله مهدويّتو وجود حضرت مهدي عليه السلام تشكيك كرد و در جلسه اي آن را زير سؤال برد، معاويه بودكه ابن عباس در همان جلسه، پاسخ او را داد.(9)

13. بعضي از سخنرانان و نويسندگان را مي شناسيمكه پيش از مشغول شدن به سخنراني و نويسندگي، دعاي فَرَج امام زمان عليه السلام را ميخوانند و از حضرت مي خواهند كه آنان را از هر گونه به انحراف كشيدن و يا حتي به اشتباهانداختنِ سهوي و ناخواسته مخاطبان خود مصون و محفوظ دارند و مولوي گونه و با زبان حالبه محضرش عرض مي كنند: "گر خطا گفتيم اصلاحش تو كُن / مُصلحي تو اي تو سلطان سخُن".

14. كساني كه حقيقتاً به ملاقات با امام زمانعليه السلام مشرّف مي شوند، غالباً و معمولاً - جز در موارد نادر و شرايط ويژه و آنهم نزد افرادي خاص - از اين تشرفات و ملاقاتها ذكري به ميان نمي آورند. پس مواظب باشيمكساني كه از ملاقات با امام زمان عليه السلام در هر روز و در هر شب و در هر خواب ودر هر بيداري و در اينجا و در آنجا دَم مي زنند، شايد دكان دارهايي باشند كه مي خواهندجيب ما و شما را تيغ بزنند و يا مُريد بازاني باشند كه مي خواهند جسم و جان و دين ماو شما را به بازي بگيرند؛ هر چند: "ما مِن عَامٍّ اِلَّا و قَد خُصَّ؛ هيچ قاعدهعمومي نيست كه تخصيصي نخورده باشد".

15. بعضي از بزرگان و ولي شناسان، سفارشيساده و كوتاه و تجربه شده را فرموده اند كه براي برآورده شدن حاجتهاي خود، 100 باربدين گونه صلوات بفرستيد: "اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحمَّدٍ و اَلِ مُحَمَّدٍو عَجِّل فَرَجَهُمْ". سپس ثواب اين صلواتها را به امام زمان عليه السلام هديهكنيد و از حضرت بخواهيد كه اگر مصلحت شماست، خودِ ايشان دعا نمايند و از خداوند بزرگبخواهند كه حاجتهاي شما را برآورده سازد. ان شاء اللّه برآورده خواهد شد.

گُمان مبر كه به پايان رسيد كار مُغان

هزار باده ناخورده در رگ تاك است

پاورقــــــــــــــــــــي

--------------------------------------------------------------------------------

1) بنگريد: جَنَّة المأوي، حاج ميرزا حسيننوري، نوشته شده در بحارالأنوار، علامه محمد باقر مجلسي، ج 53، ص 232.

2) سفينة البحار، حاج شيخ عباس قمّي، ج 2،ص 49.

3) همان، ص 596.

4) بنگريد: بحارالانوار، همو، ج 52، ص101 - 121، بخش نهي از تعيين وقت ظهور.

5) بنگريد: بحارالانوار، همو، ج 52، ص117.

6) بنگريد: مفاتيح الجنان، حاج شيخ عباس قمّي،بخش اعمال شب نيمه شعبان و بخش دعاي ندبه.

7) بنگريد: بحارالانوار، همو، ج 51، ص 15و 24.

8) بنگريد: جامع المسائل، آيت الله محمد فاضللنكراني، ج 2، ص 492، سؤال 1292 و استفتائات جديد، آيت الله ميرزا جواد تبريزي، ص504، سؤال 2207.

9) بنگريد: موعودشناسي و پاسخ به شبهات، علياصغر رضواني، ص 127 - 128، با برداشت از: بحارالانوار، همو، ج 33، ص 256 - 257.