آياتي كه درباره نفوس مُلهمه، مسوّله، امّاره، لوّامه و مطمئنه سخن ميگويد، يادآور چه چيزي است؟

بنابراين آياتي كه درباره نظام داخلي انسان از قبيل نفس مُلهمه (ونفس و ماسوّاها فألهمها فجورها و تقواها) و نفس مسوّله (بَلْ سَوّلَتْ لكم أنفسكم أمرا) ، (وكذلك سوّلت لي نفسي) و نفس امّاره (و ما أبرِّي نفسي إنّ النّفس لأمّارة بالسّوء)، و نفس لوّامه (ولا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوّامَةِ) و نفس مطمئنة (يا ايتّها النّفس المطمئنّة ارجعي إلي ربّك راضيةً مرضيةً) ، و مانند آن سخن به ميان آورده است، تحوّلات گونه گونِ آزمون الهي راگوشزد مي نمايد و اهميّت عنايت به مراتب امتحان را ياد آورد مي شود؛ زيرا گرچه انسان طبعاً دشمن كسي و درصدد براندازي ديگري نيست، ليكن دشمني او با خود و خطر اقدام مهم در تهديد و تحديد و تحطيم بنيان سعادت خويش فراموش ناشدني است.