نقش عمل در افزايش علم چیست؟

نقش عمل در افزايش علم

علومي كه خداي سبحان با شيوه هاي گوناگون به انسان مي آموزد، اگر به وسيلهٴ آدمي در مسير تعليم اسما به كار گرفته شود، زمينهٴ خلافتِ الهي را براي او فراهم مي كند و هر كس به هر اندازه از آن علوم، بهره برد به همان ميزان، خليفة الله مي شود و هر چه اين علم را با عملِ صالح، همراه سازد بر گسترهٴ علمي (و حيطهٴ خلافتِ الهي) او افزوده مي شود، كه: «من عمل بما علم ورَّثه اللّه علم ما لم يعلم» .....

نقش عمل در افزايش علم

علومي كه خداي سبحان با شيوه هاي گوناگون به انسان مي آموزد، اگر به وسيلهٴ آدمي در مسير تعليم اسما به كار گرفته شود، زمينهٴ خلافتِ الهي را براي او فراهم مي كند و هر كس به هر اندازه از آن علوم، بهره برد به همان ميزان، خليفة الله مي شود و هر چه اين علم را با عملِ صالح، همراه سازد بر گسترهٴ علمي (و حيطهٴ خلافتِ الهي) او افزوده مي شود، كه: «من عمل بما علم ورَّثه اللّه علم ما لم يعلم»[1]؛ زيرا علم، همواره عمل را به دنبال خويش مي خواند. اگر عمل، اجابت كرد و با علم همراه شد، زمينهٴ بقاي علم در جان عالم، فراهم است. اما اگر عمل او را، همراهي نكرد، علم نيز رخت برمي بندد، كه: «والعلم يهتف بالعمل فإن أجابه وإلاّ ارتحل»[2].

از اين حكمت هاي نورانيِ اهل بيت (سلام الله عليهم اجمعين) دانسته مي شود كه راه افزايش علم، تنها درس و بحث و قيل و قال مدرسه نيست؛ چرا كه نه هر كسي به مدرسه مي آيد و نه هر درسي، راه به جايي مي برد. امّا چون همگان افزايش علم را مي جويند و با فطرت خويش، ﴿ربِّ زدني علماً﴾[3]، مي گويند، پس بايد راه ديگري غير از رسم رايج حوزه و شيوهٴ دارج دانشگاه باشد كه افزونيِ علمِ همهٴ انسان ها را در پي داشته باشد و آن راه همانا عمل به اندوخته هاي علميِ اندك و يا بسيارِ انسان است. اگر نه چنين علمي، مارج خواهد بود.

پی نوشتها: