برخي به سوي «اسم عظيم» خدا در حركت اند. مثلاً به دنبال علم يا كرامت يا حلم يا قدرت يا گشاده دستي يا رزق و... هستند. اينان در واقع عبدالعليم اند و عبدالكريم و عبدالحليم و عبدالقدير و عبدالباسط و عبدالرازق و.... يعني آنها بندگان اسمي از اسماي عظيم الهي اند كه در بخش نهايي به الله برمي گردد و البته اين بندگان، داراي مرتبه اي از كمال هستند. فراتر از اين مرتبه، كساني هستند كه صيرورتشان به سوي «اسم اعظم» است. آنان عبدالله اند و عبدالرحمن كه از بزرگ ترين و زيباترين اسم هاي خداي سبحان، همين «اللّه» و «رحمن» است: (قل ادعوا اللّه او ادعوا الرّحمن أيّا ما تدعوا فله الأسماء الحسني). آنان كه به سمت اين دو اسم اعظم در صيرورت اند، از اسم هاي عظيم گذشته اند و به سوي لقاء الله يا لقاء الرّحمن حركت مي كنند، همچون جويباري كه از درياچه و دريا، چشم پوشيده است و به سوي اقيانوس مي شتابد. پس از اين دو مرحله، نوبت به مرتبه اي مي رسد كه انسان از «تعيّن اسمي» در مي گذرد و به سوي «هويت ضميري» كه فراتر از «إلي الله» و «إلي الرحمن» است.
منبع : سازمان فعالیتهای قرآنی دانشگاهیان کشور /کتاب سیرت و صورت انسان در قرآن/آیت الله جوادی آملی
برچسب:
نویسنده: احمد
تاريخ: شنبه
14 13 ساعت: 2:39