علمي نافع است که چراغافروز باشد نه دودمانسوز

در تبيين سخنان نوراني امام مجتبي(صلوات الله و سلامه عليه) طبق نقل مرحوم كليني كه فرمود: «كُونُوا أَوْعِيَةَ الْعِلْمِ وَ مَصَابِيحَ الْهُدَى»، اين هماهنگي استنباط ميشود كه انسان بايد هم چراغ علم داشته باشد و هم چراغ هدايت؛ چراغ علم داشته باشد كه راه خود را ببيند و چراغ هدايت كه راه ديگران را نبندد و به ديگران راه بدهد؛ ولی هماهنگي علم و عمل در اين است كه آن چراغ به دست همين علم افروخته ميشود و روغن زِيت و زيتونهی آن را بايد همين علم فراهم كند. بنابر این سه مطلب را از بيان نوراني امام مجتبي ميشود استفاده كرد: يكي تحصيل علم، دوم افروختن چراغ و سوم اينکه چراغافروزي به بركت همان علم بايد باشد.

حال اگر علمي باشد كه چراغافروز نباشد اين علم، دودمانسوز است نه چراغافروز«أَعُوذُ بِكَ مِنْ عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ» لذا اگر علمي باشد كه «زيتونه» و «مشكاة» فراهم نكند، «مصباح» و «زجاجه» فراهم نكند، ديگر﴿نُّورٌ عَلَي نُورٍ﴾ و مصباح هدايت نخواهد بود و اگر در نماز و تعقبيات نماز به ما گفته اند بگوييد: خدايا به ما علم نافع بده! از همين قبيل است.

برگرفته از برنامه تلويزيوني "دانش هدايتگر از منظر امام حسن مجتبي (عليه السلام)" ،حضرت آیت الله جوادی آملی،جلسه دوم

منبع : بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسرا