مطلب ارسال شده از طرف آیت الله جوادی آملی برای کنگره آیت الله قاضی(ره)

بسم الله الرحمن الرحیم

قرآن كريم، دو اصل را مطرح كرد:

يكي اينكه همه چيز را خدا آفريد: ﴿اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْ ءٍ﴾؛ به نحو موجبه كليه كه خالقي غير خدا نيست.

يكي هم «كان» ناقصه كه فرمود: ﴿الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ ءٍ خَلَقَهُ﴾؛ هر چه آفريد، زيبا آفريد؛ هيچ نقصي در آن نيست.

هم فرمود: ﴿اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْ ءٍ﴾، هم فرمود: ﴿أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ ءٍ خَلَقَهُ﴾،

هر چه خلق كرد ،زيبا خلق كرد كه از اين زيباتر ممكن نيست؛ زيرا اگر زيباتر از اين ممكن بود و ذات اقدس الهي خلق نميكرد، إمّا للجهل(نادانی) بود؛ إمّا للعجز(ناتوانی) بود؛ إمّا للبخل(ناداری)؛ و التالي بأسره مستحيل، فالمقدم مثله. ممكن نيست كه بهترين از اين خلق بشود، اگر بهتر از اين ممكن بود و خدا نيافرده بود بر اساس يكي از اين سه تالي فاسد بود يا ـ معاذ الله ـ نميدانست يا نميتوانست يا بخل داشت و التالي بأسره مستحيل فالمقدم مثله.

بر اساس اين قياس استثنايي از اين زيباتر ممكن نيست و حادثهاي هم تلختر از جريان كربلا نهبود و نه خواهد آمد. ممكن است بعدها عدّهاي را بكُشند، بسوزانند؛ اما ديگر حسين بن علي نيست. بنابراين جريان سيّدالشهداء، هم سابقيها را محو كرده هم لاحقيها را؛ قبل از كربلا كه اين صحنه نبود، بعد از كربلا ممكن است افرادي را بكشند، بسوزانند؛ اما آنها ديگر حسين و زينب نيستند. پس حادثهاي تلختر از حادثه كربلا نيست؛ نه در گذشته و نه در آينده؛

اين حادثه را زينب كبری ميفرمايد: كه خيلي قشنگ است؛ وقتي در كوفه از او سؤال كردند: «كيف رأيت صنع الله بأخيك و أهل بيتك»،

فرمود: «ما رأيتُ إلاّ جميلا»؛ به ما كه خيلي خوش گذشت... نفرمود «رأيت جميلا»؛ حصر كرده، فرمود: ما جز زيبايي چيزي نديديم؛ به ما كه خيلي خوش گذشت... (غل و زنجیر و طناب و اسارت و ... خیلی خوش گذشت...) هنوز سر مطهّر آنجاست؛ بچهها آن طور، طناب هم به بازو، فرمود: به ما كه خيلي خوش گذشت «ما رأيت الاّ جميلا»... اين همان تفسير عملي ﴿أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ ءٍ خَلَقَهُ﴾ است.