براى بصیرت موانعى وجود دارد که اگر آن موانع باشد نمى گذارد انسان خوب ببیند.یکى از آن موانع شخص گرایى است به جاى معیار گرایى.اگر انسان به اشخاص اتکا کند وملاک او براى حق و باطل، اشخاص باشند در مسیر حرکت دچار انحراف مى شود.
امام صادق(علیه السلام) مى فرماید: (مَنْ دَخَلَ فى هَذَا الدینِ بِالرِّجال أَخْرَجَهُ مِنْهُ الرِّجال کَما أدخلوه فیهِ وَ مَنْ دَخَلَ فیهِ بِالکتابِ و السنَّةِ زالَتِ الجبال قَبْلَ أَنْ یزول)، اگر شخص با اتکا به کتاب و سنت یعنى با برهان و بینه و دلیل وارد دین شود کوهها ممکن است متزلزل بشوند، اما او متزلزل نمى شود
فردى به امام صادق(علیه السلام) عرض مى کند: اینکه امیرالمؤمنین(علیه السلام) ولىّ شما است برایت مهم است یا جد شما است؟ مى فرماید که ولایت على بن ابى طالب بر من از ولادت من ازایشان بهتر و محبوب تر است. ولایت على(علیه السلام) بر من فرض و واجب است؛ اما ولادت من از اوامتیاز است، این دو با هم قابل مقایسه نیست.
تفاوت سلمان و ابوذر بادیگران در این است که پس از رحلت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) با وصىّ او همراه شدند.
یکى دیگر از موانع، فامیل گرایى است. متأسفانه این مانع، بصیرت آدم را کور مى کندو نمى گذارد آدم واقعیت را ببیند.
برچسب:
نویسنده: احمد
تاريخ: پنجشنبه
3 13 ساعت: 1:30