لذت عبادت

با توجه به اينكه انسان به صورت فطري عبادت را دوست دارد، چرا ما از عبادت خود لذت نمي بريم؟

جواب:

گرايش به خدا فطري است؛ ولي شهوت و غضب هم، به عنوان ابزار كار در نهاد ما وجود دارد. انسان عاقل اين دو را تعديل مي كند؛ نه تعطيل؛ ولي انسان جاهل شهوت و غضب را امير فطرت خويش مي سازد و به اين ترتيب، فطرت در ميان غرايز دفن مي شود و از فطرت مدفون نيز كاري ساخته نيست: ﴿و قَدْ خابَ مَنْ دسّيها﴾.[1]

اگر كسي نفس ملهمه را كه به توحيد گرايش دارد، دفن كند، ديگر اثر آن را نمي بيند و از عبادت خود لذت نمي برد.

اگر بخواهيم از عبادت لذت ببريم، بايد از مال حرام به شدّت بپرهيزيم. كسي كه جز حلال نمي خورد و جز به حلال نمي انديشد، حتماً از عبادت لذت مي برد. همان طور كه انسانِ گرفتارِ سرماخوردگي و گرفتگي بيني، از بوي خوش لذت نمي برد، و چشم ضعيف و كم نور، لذت مشاهده مناظر زيبا را در نمي يابد، انسان گنه كار نيز از عبادت لذت نمي برد. تنها فطرت شفاف و شكوفا، از عبادت لذت مي برد.