درستی دعا برای شفای مریض

آيا درست است كه شخصي براي ديگري كه بيماري مزمن و ديرينه اي دارد، دعا كند و با توسّل به امامان معصوم(عليهمالسلام) شفاي او را بخواهد؟ يا اينكه از خدا سختي زندگي را طلب كند تا برخي مشكلات را فرا روي او قرار دهد و در نهايت در آخرت، اجر و پاداش بيشتري دريافت كند؟

جواب :

هنگامي كه خداوند قلب بيمار شخصي يا يكي از دوستان او را با نيايش جذب نمود و دل با بال كشش غيبي، ميل دعا يافت، معلوم مي شود كه شفا رقم خورده است. حضرت ايوب(عليهالسلام) وقتي با جديّت عرض كرد: ﴿اَنّي مسّني الضّرّ و أنت أرحم الراحمين﴾[1]، معلوم شد كه خواسته او، مسبوق خواسته خداي سبحان بوده است، زيرا رجال الهي چونان ملائكه، بدون اذن سابق، قول يا فعلي ندارند: ﴿لايسبقونه بالقول﴾.[2]

اگر صاحبدلي پيام الهي را براي درخواست علاج بيماري كهن و مرض عتيق، در نهانخانه دل دريافت نمود، نبايد دريغ كند. البته بيماري كه در منزل صبر به سر مي برد، بي درنگ آن را تحمّل مي كند و مريضي كه در مرحله رضا قرار دارد، از آن خشنود مي شود و مبتلايي كه از حضور خويش فارغ، و از درد خود غافل است و در منزلت رفيع تفويض سير مي نمايد، از خود طرحي ندارد، بلكه مي پسندد آنچه جانان پسندد.

چون دعاي پدر براي فرزند، طبق حديث نبوي صلي الله عليه و آله و سلم، همسان دعاي پيامبر براي امّت خود است: «دعاء الوالد لولده كدعاء النبي لاُمّتهِ»[3]، و كهنسالاني كه از عهد ديرين به تعليم كتاب و حكمت اشتغال داشتند، به مثابه پدران علمي بلا واسطه يا مع الواسطه هستند، اميد است دعاي ما بدرقه سير و سلوك علمي و عملي همه تقي السيره و نقي السريره ها باشد.

چنان كه مي دانيد، عمر سرمايه است، نه درآمد؛ از هزينه نمودن سرمايه جز در تحصيل دلمايه پرهيز شود:

به وقت صبح شود همچو روز معلومت ٭٭٭٭ كه با كه باخته اي عشق در شب ديجور

بر اساس اصل استوار ﴿قُل اللّه ثمّ ذرهم في خوضهم يلعبون﴾[4]، در عين اشتغال به علم الدّراسة، از جاذبه علم الوراثة غفلت نشود؛ البته با فيض ربوبي و فوز قدسي:

در تو كجا رسد كسي، تا نرود به پاي تو ٭٭٭٭ مرغ تو كي شود ولي، تا نَپَرد به بال تو